قله هزار (Hezar) بلندترین قله استان کرمان است که جنوب شهر کرمان و بخش کوهستانی راین واقع شده‌است. این کوه از قله‌های بلند ایران و مرتفع‌ترین قله فلات مرکزی ایران محسوب می‌شود. مسیر رایج  برای رسیدن به قله هزار جبهه شمالی است که از آبشار راین و پناهگاه عبور می‌کند.

موقعیت جغرافیایی

قله منفرد هزار از شمال به روستای صاحب آباد، اصفهانیوته و کوهستان جوپار، از غرب به راسک، ده مرتضی و اوردیکان، از جنوب به روستای زیارتگاه و از شمال شرق به راین محدود می‌شود. همچنین کوهستان هزار از شمال به کوهستان‌های پلوار و جوپار و از جنوب به کوهستان جبال بارز منتهی می‌شود.

جانپناه و پناهگاه

در دامنه‌های شمالی قله هزار جانپناه سنگی شکلی در ارتفاع حدودی 3100 متري ساخته شده‌است که ظرفیت معمول آن 25 نفر و ظرفیت یک اتاق اختصاصی 8 نفر را دارد.     

مسیرهای صعود

مسیر رایج  برای رسیدن به قله هزار جبهه شمالی است که از آبشار راین و پناهگاه عبور می‌کند. برای رسیدن به آبشار راین باید از شهر راین در جهت غرب و جنوب حدود 15 کیلومتر در جاده آسفالته طی مسیر نمود. آبشار راین شروع پیمایش خواهد بود. همچنین این قله از مسیرهای دیگری چون دره میرشادی(دره امید)، دره باب زنگی و دره اردیکان نیز قابل صعود است.

صعود زمستانی و بهترین زمان صعود

صعود زمستانی هزار هم مانند دیگر کوه‌های استان کرمان منطقه فلات مرکزی ایران با زمستان‌های طوفانی و بسیار سرد همراه است. صعود هزار در زمستان از صعود زمستانی جوپار ساده‌تر است ولی برفکوبی سنگین و تغییرات هوای سریع نیازمند آمادگی بالا برای صعود است.

ویژگی­های خاص

آبشار راین در دامنه‌های شمالی این قله از دیدنی‌های مسیر صعود به آن است. همچنین روستاهای باب زنگی در جنوب قله و اردیکان در جنوب غربی آن با ارتفاع بیش از 3000 متر، از مرتفع‌ترین مناطق مسکونی ایران به حساب می‌آیند که مردم روستا نذورات خود را در بالای کوه ادا می‌کنند.

توضیحات بیشتر

گویند این کوه به دلیل داشتن هزار نوع گیاه گوناگون همچون آلاله، آویشن، بومادران، مفروح، مرزن جوش، کرفس کوهی، پونه، ازگن، انغوزه، درمنه ، گون، قارچ، ریواس، کال، کاهوی کوهی، پیازچه کوهی، کما، گارچیک، چوب شورکوهی و... هزار نامیده می‌شود. از دامنه‌های شرقی این کوهستان رودهایی چون گارچیدان و گیشیگان سرچشمه می‌گیرد که همگی به رودخانه تهرود می‌ریزند و از دامنه‌های شمالی آن رود کشک و چند خشکرود دیگر به سوی شمالغربی روان است و دامنه‌های جنوب و جنوب غربی آن سرچشمه رودهای روددر و هلیل رود را تشکیل می‌دهند.

منابع

داود محمدی فر. اطلس کوه ها و غارهای ایران. تهران: سبزان، 1391.

عباس جعفری. گیتاشناسی ایران جلد اول، کوه ها و کوه نامه ایران. تهران: گیتاشناسی، 1384.

علی مقیم. کوهنوردی در ایران. تهران: روزنه، 1385.

فریدون اسماعیل زاده. راهنمای صعود به قله های بلند ایران. الکترونیکی.

 


شما