غلام عباس جعفری کوهنورد، طبیعت گرد، عکاس، روزنامه نگار و مدرس اکوتوريسم مشهدی بود که در سال 1388 در سانحه‌ایی که هنگام قایق سواری در رودخانه تریشولی نپال برایش اتفاق افتاد، ناپدید شد و برای همیشه به ایران بازنگشت.

زندگی شخصی

غلام عباس جعفری متولد دهم شهریور 1341 در بیمارستان «سعدی» مشهد است. دوره‌ی ابتدایی تا پایان متوسطه را در مشهد سپری کرد و کوهنوردی را از دوران نوجوانی و سنین ۱۶-۱۵ سالگی آغاز کرد. او علاقه زیادی به نوشتن، عکاسی و طبیعت داشت و استعداد و پشتکار وی باعث شده بود که همه این فعاليت‌ها را در بالاترين سطح حرفه اي انجام دهد.

عباس جعفری، دو بار ازدواج کرد که از هیچکدام بچه‌ایی نداشت. ازدواج اول وی در اوایل دوران جوانی بود. این ازدواج چند سالی به طول انجامید ولی سرانجام به جدایی پایان یافت. پس از آن عباس بیش از ده سال تنها زندگی کرد و  برای بار دوم در سال 1384 با «فرخنده صادق» یکی از دو زن ایرانی که در سال ۸۴ برای نخستین بار به اورست صعود کردند، ازدواج کرد.

از نظر شغلی، او در ابتدا با آموزش نقاشی، سپس با آموزش کوه‌نوردی، راهنمایی کوه‌نوردان، و در سال های اخیر بیشتر با عکاسی، روزنامه نگاری، و تدریس طبیعت‌گردی روزگار می گذراند. او با تلاش پیوسته توانست بدون کمک دولتی به کوه نوردی و سفر در بسیاری از نقاط جهان آمریکای جنوبی، تبت، هندوستان، آفریقا، نپال، آسیای میانه، اروپا- بپردازد.

 

فعالیت‌ها

عباس جعفری در سال۱۳۵۶ که در مشهد بود، گروه «کلوپ کوه‌نوردان آزاد مشهد» را تاسیس کرد که بعدها به «گروه کوه‌نوردی آزاد مشهد» تغییر نام داد. نشریه «آزاد» که از شماره‌ی ۹ به بعد به «آزادکوه» تغییر نام داد در ابتدا به عنوان نشریه گروه و بعدا به عنوان نشریه‌ی خودش منتشر می‌شد. در سال ۱۳۵۸ در تربیت بدنی «کمیته‌ی انقلاب اسلامی» خراسان مسئول کوه نوردی شد. او اواسط دهه‌ی شصت به تهران آمد و به عنوان مدیر روابط عمومی و عضو هیئت رییسه‌ی فدراسیون با فدراسیون کوه‌نوردی همکاری داشت. نامگذاری 4 مهر به عنوان روز «پاک‌سازی کوهستان» که روز جهانی هم هست، از جمله کارهایی است که در زمان فعالیت در فدراسیون انجام داد.

عباس جعفری مربی‌گری درجه دو کوهنوردی خود را در سال 1367 دریافت کرد. او در برگزاری کلاس‌های کوهنوردی ابتکار عمل داشت که نقش موثری در تربیت شماری از کوه نوردان دهه‌های هفتاد و هشتاد داشت. برنامه‌هایی مثل برگزاری نخستین «کنگره‌ی کوه‌نوردی کشور» در سال 1368، اردوی تمرین روش‌های صعود زمستانی در منطقه پسندکوه در زمستان ۱۳۷۲ و اردوی تمرین شیوه‌های سنگ‌نوردی در اخلومد خراسان مرداد ۱۳۷۳ نمونه‌هایی از فعالیت‌های مبتکرانه او بود. عده‌ایی معتقدند که کوه نوردی جدی بانوان در چارچوب رسمی فدراسیون و انجمن‌های دانشگاهی تا حد زیادی با تلاش‌های عباس مخصوصا پس از اردوی اخلومد شکل گرفت.

او با مطبوعات و تارنماهای زیادی همکاری داشت که از آن میان می‌توان به همشهری، طبیعت‌گردی، شکار و طبیعت، قشم، شکار، سفر، ایران، و تارنگار شخصی اش آزادکوه اشاره کرد. از او، چند مقاله و عکس هم در نشریههای پر آوازه National Geographic، Climbing، و یکی دو نشریه خارجی دیگر منتشر شده است. عباس جعفری در عکاسی طبیعت بسیار دقیق و حرفه‌ایی بود. تمام مطبوعات و تارنماهایی که اشاره شد و به علاوه، چند کتاب مانند راه یاب سفر ایران و راه یاب بیابان گردی ایران (نوشته ناصر کرمی) و چندین بولتن و کاتالوگ حرفه‌ای، آراسته به عکس های او هستند.

وي نقش قابل توجهي در شناسايي بسياري از مناطق دور افتاده و مردم بومي ايران داشـــته ومي توان گفت بسياري از آئين هاي ايراني به واسطه تلاش عباس جعفري بوده که اقبال ثبت و ماندگاري پيدا کرده است.

صعودها

عباس جعفری نه تنها کوه‌های اطراف مشهد بلکه توچال در تهران و کوه هایی دیگر در بیرون از خراسان را هم در همان نوجوانی صعود کرد. او تمام کوه‌های مهم ایران را صعود کرد و در چندین منطقه‌ی کوهستانی خارج از کشور مانند قراقوروم، هیمالیا، آلپ، پامیر، کلیمانجارو هم کوه پیمایی های سبک و سنگین پرشمار داشت.

درگذشت

عباس جعفری روز 16 شهریورماه 1388 در حال قایق سواری با کایاک در رودخانه تریشولی نپال دچار حادثه شد. عملیات جست‌وجو برای یافتن او تا کنون نتیجه‌ای نداشته است و هرگز نشانی از او به‌دست نیامد. در این سانحه همسرش فرخنده صادق همراه او بود. این حادثه باعث شد کتاب «راه‌یاب بیابان‌گردی ایران» به انتشار نرسد.

شب بخارا

167 اُمین شب از شبهای مجله بخارا به عباس جعفری اختصاص یافته بود که در پنجمین سالروز وفات او، عصر یکشنبه ۱۶ شهریور ۱۳۹۳ با همکاری بنیاد ملت، انجمن کوهنوردان ایران، انجمن غار و غارشناسی ایرانیان و گروههای تور نوبل و پاسارگاد در بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار، ساختمان کانون زبان فارسی برگزار شد.