این منطقه بخش جنوبی رشته‌کوه بزرگ زاگرس است که همانطور که در نقشه رو به رو نمایش داده شده‌است، تقریبا از غرب به شرق از حدود محور شیراز کازرون و رودخانه شاهپور تا رودخاانه‌های شور یا کُل و ده شیخ و کاهدان در استان هرمزگان کشیده شده‌است. زاگرس جنوبی پست‌ترین و پراکنده‌ترین بخش زاگرس را تشکیل داده است. پراگندگی کوه‌های این بخش تا به حدی است که دره‌های پست میان آنان را آب فراگرفته و دریاچه‌ی فصلی متعددی چون بختگان، مهارلو، بیشه لیوئی، دریاچه طشک، دریاچه فامور یا پریشان و بیشه دشت ارژن و دریاچه کافتر را پدید آورده‌است.

زاگرس جنوبی نسبت به بخش‌های شمالی و مرکزی ارتفاع کمتری دارد به طوری که ارتفاع متوسط آن حدود 1500 متر است. مهمترین کوه‌های این منطقه عبارتند از کوه‌‌های رحمت، سیاه، بمو، قلات سرد، گره، گنو، شب، بز، کوه سیاه، آب بادخانه، خرمن‌کوه و سپیدار که بلندترین آن‌ها خرمن کوه به ارتفاع 3185 در 30 کیلومتری شمال فسا و بعد از آن سفیدار با ارتفاع 3170 در 32 کیلومتری شمال شرقی فیروزآباد و سومین کوه بلند آن کوه قلات سرد به ارتفاع 3120 در 32 کیلومتری غرب داراب است.

اغلب رودخانه‌هایی که از این منطقه سرچشمه می‌گیرد فصلی است و جز در هنگام بارندگی و فصول مساعد خشکرودی بیش نیستند و حداکثر از آب ناچیزی بهره‌ند می‌باشند که مهمترین آن‌ها عبارتند از:

روددخانه سفید (شاهپور)، قره آغاج، شور، چره، هنیتگان، موند، فیروزآباد، بیشه، جرخی، رودبار، گرو، چاه عینی، کل.

میران بارندگی سالانه در زاگرس جنوبی در بخش شیراز و اطراف بین 300 تا 500 میلیمتر، در قسمت‌های مرکزی بین 200 تا 300 میلیمتر و در نواحی جنوبی و ساحلی 100 تا 200 میلیمتر می‌باشد. همچنین میانگین دمای سالانه این بخش از کوهستان زاگرس در نواحی شمالی 15 تا 20 درجه سانتیگراد، در نواحی مرکزی 20 تا 25 درجه سانتیگراد و در نواحی جنوبی و ساحلی بیش از 25 درجه سانتیگراد می‌باشد. از لحاظ زلزله خیزی نواحی قیر و باختر و شمال جهرم و همچنین لار و جنوب نیریز جزو مناطق پر زیان و سایز نواحی جزو مناطق نیم زیان محسوب می‌گردد.

منابع

عباس جعفری. گیتاشناسی ایران جلد اول، کوه ها و کوه نامه ایران. تهران: گیتاشناسی، 1384.

علی مقیم. کوهنوردی در ایران. تهران: روزنه، 1385.